Oldum olası büfecilere ve sokak simitçilerine yol tarifi
konusunda pek güvenirim. Bu nedenle gözüme çarpan ilk kırmızı arabalı simitçiye
yanaşarak çok klişe bir sordum: “Pardon, Bostancı’ya giden dolmuşlar nerden
kalkıyor acaba?” Kafasını bile kaldırmadan rengini tarif edemeyeceğim işaret
parmağıyla karşıda bir yeri gösterdi, evet kabaydı ama ben yine de teşekkür
ettim. (Sokaktan neden simit almadığımı o parmakları görünce bir kez daha
hatırladım.) Emin adımlarla, gösterdiği yöne doğru ilerledim. Doğru yolda
olduğumu hissediyordum. Ağaçların arkasından onları gördüm: Sarı dolmuşlar! Onlarca!
Dev civcivler gibi. İçimi tatlı bir heyecan kapladı. Yeni bir şehri tek başına
keşfetmek gibi, lunaparkın nostaljik demir kapısından girer gibi bir his.
(Lunaparkta da çarpışan otoların olması ne kadar ironik değil mi?) Adımlarımı
yavaşlattım. Avını izleyen bir aslan gibi uzaktan insanları izledim, ve
tecrübeli bir yolcu arayışımın sonucunda gözüme kestirdiğim hoş giyimli, orta yaşa
yakın bir kadının arkasına takıldım. Rol modelimi belirlemiştim.
Uzaktan bakıldığında halk ekmek kuyruğu gibi görünen bir
sıraya dizildik. Askeri düzen, ip gibi bir kuyruk, herhalde kırk-elli kişi vardı
önümde, belki de daha fazla. Rol modelim sinirlenmedi, o yüzden ben de içime attım. O sırada
kulağımı bir ses tırmaladı: “Abla, kalem, üç, biiir!” Bu durağı kullananlar
bilirler, orda kalem satan bir gariban vardır; talihsiz bir doğum veya doğum öncesi
geçirdiği aşikar. Piyango bileti dışında sokak satıcılarından bir şey almama ve
dilencilere para vermeme prensibimle vicdanım arasında savaş verirken, rol
modelim öndeki dolmuşun son yolcusu olarak gitti. Korktuğumun aksine sıra
oldukça hızlı ilerlemişti, ve şimdi yapayalnızdım. 
“Sahilden mi?” sorusuyla başladı her şey. “Burdakilerin
hepsi sahilden abla” fırçasını müteakip “Yanaşalıııııııııım”ı hayat felsefesi
olarak benimsemiş bir abimiz olan Kadıköy Dolmuşlar Bölge Koordinatörü’nün
üstün planlama kabiliyetiyle, önümüze yanaşan dolmuşa “bindirildim”. Bana en
uygun olan dolmuşa yerleştirildiğimden son derece emindim. Ayakta kalma
korkusu, “fort” paniği ve biniş izdihamı yaşanmayan, “taksi dolmuş” da denilen
bu dolmuşların en güzel yanı ayakta yolcu almamasıdır, ki alacak yer de yoktur
zaten.
Derin bir oh çekerek ve “cool” imajımı bozmamaya çalışarak
sessizce oturdum. Herkesin nasıl para uzattığını analiz ettikten sonra,
önümdeki kabarık kızıl saçlı ve yeşil ceketli kadına gideceğim yeri söyledim ve
parayı şoföre uzattığından emin olana dek bekledim. Paranoyamın bir kez daha
yersiz çıkmasının şerefine camdan dışarıyı izlemeye başladım. Yoğun trafiği
atlatıp sahile çıktığımızda, uçağın kalkış anındaki hisleri “pilot”umuz aynen
yaşattı. Sırtım koltuğa yapıştı. Aynen uçakta yaptığım gibi evrene iyi enerji
yollamaya başladım. En azından denedim. Adam öyle bir hızla gidiyordu ki,
seksen günde devr-i alem yapalım desen, sekiz günde iki tur atıp hevesini
kursağında bırakır insanın!
Yaklaşık
yirmi dakika sonra evimdeydim. Koltuğa oturup bir sigara yaktım. Hayata karşı
bir zafer kazanmıştım o gün adeta. En azından hala yaşıyordum, hem fiziken hem
ruhen sağlıklıydım.
Acemi şansıymış.
